ای شب

 هان ای شب شوم وحشت انگیز
تا چند زنی به جانم آتش ؟
یا چشم مرا ز جای برکن
یا پرده ز روی خود فروکش
یا بازگذار تا بمیرم
کز دیدن روزگار سیرم
دیری ست که در زمانه ی دون
از دیده همیشه اشکبارم
عمری به کدورت و الم رفت
تا باقی عمر چون سپارم
نه بخت بد مراست سامان
و ای شب ،‌نه توراست هیچ پایان
چندین چه کنی مرا ستیزه
بس نیست مرا غم زمانه ؟
دل می بری و قرار از من
هر لحظه به یک ره و فسانه
بس بس که شدی تو فتنه ای سخت
سرمایه ی درد و دشمن بخت
این قصه که می کنی تو با من
زین خوبتر ایچ قصه ایچ نیست
خوبست ولیک باید از درد
نالان شد و زار زار بگریست
بشکست دلم ز بی قراری
کوتاه کن این فسانه ،‌باری
آنجا که ز شاخ گل فروریخت
آنجا که بکوفت باد بر در
و آنجا که بریخت آب مواج
تابید بر او مه منور
ای تیره شب دراز دانی
کانجا چه نهفته بد نهانی ؟
بودست دلی ز درد خونین
بودست رخی ز غم مکدر
بودست بسی سر پر امید
یاری که گرفته یار در بر
کو آنهمه بانگ و ناله ی زار
کو ناله ی عاشقان غمخوار ؟
در سایه ی آن درخت ها چیست
کز دیده ی عالمی نهان است ؟
عجز بشر است این فجایع
یا آنکه حقیقت جهان است ؟
در سیر تو طاقتم بفرسود
زین منظره چیست عاقبت سود ؟
تو چیستی ای شب غم انگیز
در جست و جوی چه کاری آخر ؟
بس وقت گذشت و تو همانطور
استاده به شکل خوف آور
تاریخچه ی گذشتگانی
یا رازگشای مردگانی؟
تو آینه دار روزگاری
یا در ره عشق پرده داری ؟

یا شدمن جان من شدستی ؟
ای شب بنه این شگفتکاری
بگذار مرا به حالت خویش
با جان فسرده و دل ریش
بگذار فرو بگیرد دم خواب
کز هر طرفی همی وزد باد
وقتی ست خوش و زمانه خاموش
مرغ سحری کشید فریاد
شد محو یکان یکان ستاره
تا چند کنم به تو نظاره ؟
بگذار بخواب اندر آیم
کز شومی گردش زمانه
یکدم کمتر به یاد آرم
و آزاد شوم ز هر فسانه
بگذار که چشم ها ببندد
کمتر به من این جهان بخندد

خدایا

خدایا رحمت فرست بر محمد، بنده و پیغمبرت، و بر خاندان پاکش، و ایشان را به بهترین صلوات و رحمت و برکات و سلام خود امتیاز بخش، و پدر و مادرم را.
خدایا به کرامت نزد خود، و رحمت از جانب خود اختصاص ده، اى مهربانترین مهربانان.
خدایا بر محمد و آلش رحمت فرست، و علم آنچه را که درباره ایشان بر من واجب است به من الهام نما، و آموختن همگى آن واجبات را بى‏کم و کاست برایم فراهم ساز، و آنگاه مرا خود بر آن دار که هر چه به من الهام نموده‏اى بکار بندم، و توفیق ده تا در آنچه بصیرت مى‏دهى غور کنم، تا به کار بستن چیزى از آنچه به من آموخته‏اى از من فوت نگردد، و اعظایم از انجام خدمتى که مرا به آنان ملهم ساخته‏اى سنگینى نگیرد.

اهدیها الی حبیبتی و صدیقه عمری بهزادی پور

يـــالـ ( مــنطيـك كــلشي بكـلشي ما ضميـــت )

لـــيش ويــاي كـــلبـك مــايـــضــل صـــافـــي

حـــافي وفــرح عــمري أنـــطيــته الـك شمـــعــات

ولبســـتك ضــــحكـــتي ومـــــا كـلت حافي

وداريــــتك أبـــــــــد مـــا قــــصـــــــرت ويــــــــــــــاك

وأثــــــــر دمــعـــات عـــينك لســــه بجتافي

غــــلـــطــان الـــحــنان أتصــورك مـــــــــوجــــــــود

غــــــايب للأســــف أنــت أطــلعت جـافــي

دافـــــي الـــــــحضــن جـــان وأنـــــــت ويـــــــــاي

هســـــه الــحضن مــات وشيــعه الدافي

آنــــه بدمـــعــات عيـــني الـــيوم غصــيــــــــــــت

مـــن شـــفتــك مشــيت بـغيري فرحان

ولأن مـــــجبـــــور أصــــــدك حــــجي الــــشمات

أعـله كـصة يـــومي صــار الـحرف ندمان

راســـــمــتك شـــــــجر دمــــــــعــات الـــــــعيــون

وســـفه ودنــــكت وأرجـــعت خــــــــذلان

مجـــــبــوره الأضــــنون أتــــــشــوفك أنت بعيـــد

لأن بــــجروحــــي حســـت أنـت جوعان

زقيــــــتك فــــرحــــتي وعــــــمر الـــــــــســـنين

هضيمه بضيم غيري تكول شبــــــعان

أريـــد انشـــد وأصيــح بصوت يــاناس

منـــو العنــــده علاج يـــهود الــــراس

احلفــــــكم بـــــــروح حسين عباس

نضــــرو بهـالقضيــــه

قضيتــــــي الحيرت دكات الكلوب

الخلت دمع عيني بنصها مصلوب

دعاء من الاحبـــــه اليوم مطلوب

اخلص من عذابي بهالمسيه

لا تنام

لَحظَةُ الصَّمتِ كانتْ كَلامًا..
بيننا ،
لُغَةً ليسَ يَفهَمُها في الوجودِ
سِوانا
إنَّها أبْجَدِيَّةُ مَن يَعشَقونَ
ومَنْ يَنزِفونْ
إنَّهُ النُّطقُ مِنْ حَدَقاتِ العُيونْ
كُلُّنا مُغْرَمونْ
كلُّنا عاشِقونْ
بَصْمَةُ العِشْقِ لا تَتشابَهُ
بينَ الأحبَّةِ
حتى يَكونوا
بِنفسِ البراءَةِ ،
نَفسِ الطَّهارَةِ
نفسِ الجُنونْ

می تراود مهتاب

می تراود مهتاب

می درخشد شب تاب

نیست یک دم شکند خواب به چشم کس ولیک

غم این خفته چند

خواب در چشمه ترم می شکند.